Emogramas

Dalle un enterro vikingo
aos anos que vivemos xuntos
e que o lume chegue navegando
a outras terras coa súa cinza
libre
e fértil.

De pobre pedra
che estaba feita
esta montaña,
que un ano de vento
levouna toda
feita area
a poboar desertos.

Baleirado novamente de ti
espertado de súpeto
do soño dunha miragre posible
estoupan coma unha super-nova
a cámara lenta
os queimados fragmentos de min
resucitados demasiado tarde.

Hoxe deime conta
de súpeto
de que era un “fracasado”.
Si, sono
porque fracasei contigo.
Porque o noso
ao final
non funcionou.
Así que pódeseme poñer
esa etiqueta
que tanto usan os ianquis:
“I’m a loser, baby,
so why don’t you kill me?”
Agora son un excluido da vida en parella,
un marxinado emocional,
un menino da rúa Soidade,
un sen-teito desfiuzado do teu corpo,
un parado sexual,
sen crédito nin domicilio coñecido en muller algunha,
un perdedor do teu xogo.

Cando volvas
a túa ollada
para atrás
buscándome,
non hei estar:
terei fuxido de ti
por outros camiños
lonxe da lama
que xorde
baixo os teus pes.

E tiña que ser
unha muller
quen me devolvera a forza.
Unha Dama do Lago
que me ofrece de novo
a miña espada
tanto tempo gardada,
esquecida,
botada no fundo
dun amor errado.

O malo de sentir
a parella
como parte dun mesmo
é que a separación
vívese como unha amputación,
hemorraxia
e sensacións pantasmas incluidas.

O (meu) esforzo pode termar do (teu) amor,
pero amarte non abonda
para que te esforces.
A cantidade total de enerxía
implícita no amor
tende a trasformarse
nalgo cada vez menos útil
para o cambio.
E así foi contigo
de tal xeito que aos seis anos e medio
por moito que te amase
xa non podía conseguir
que cambiases.
E de feito comezaches a reverter
a un estado anterior.
O noso afastamento
é un proceso irreversible:
a entropía do estado actual
é maior cá do estado previo.
O grao de desorde
do sistema que formabamos
aumentou.
Estaba demasiado illado?
Precisamente, non abondo:
velaí o paradoxo
da nosa termodinámica afectiva.

“How you gonna ever find your place
Running in an artificial pace”
(Gin Blossoms (”Follow you down”)

Non quero ser cómplice
na túa autodestrución.
Xa levo culpa de abondo
por che ter tolerado tanto.
Non podo cambiar o noso pasado.
Tampouco o teu futuro,
pero si o meu.
Adeus, [PB].
Hei estar aquí
pero xa nunca máis
esperando por unha persoa
que nunca quixeches ser.

Leva contigo
dunha vez
estas cinzas
que manchan
a miña vida
co teu recordo insepulto.