Emogramas

As coincidencias
son as cóxegas
que nos fai o Universo.

Podes chamarme cruel
pero se alguén ten que perecer
esmagado polas miñas debilidades
prefiro que sexan
esas baleiras amizades
que me abandonaron a elas.

Achégome pasiño a pasiño
bailando de costas
ao precipicio,
facendo caso omiso
dos sinais de perigo
que eu mesmo puxen
no camiño.

Depresión,
musa terrible da Desesperación,
eu invócote.
Súcubo do orgasmo sanguiñento,
dame un segundo de esquecemento
a lévate outra libra da miña carne.

A vida quere que nos rindamos
á morte
e araña coas súas unllas de bruxa
no encerado onde tentamos
escribir o noso tempo.
Deus caga
enriba de nós
as súas aleatorias bostas.
Pero nós resistimos
polo único,
poderoso
e absurdo obxectivo
de levar a contraria.

A indignación
e a frustración
quéimanme nas veas
coma gasolina
con sulfúrico.

Quedei sen a auga que me sostiña
e varado nesta praia
agardo a que o tempo
e a miña propia masa
me afoguen.

Moverse para medrar.
Evoluir para non morrer.
Fuxir da enfermidade
do estancamento.
Desenferruxar
os mecanismos internos do soño.
Marchar. Mudar. Adaptarse.
E sobrevivir.

A dor xorda
pareu unha musa muda
que me tapa a cabeza
cun saco estilo Guantánamo
atado cunha cinta adhesiva
na que escribe un número
que non podo ver.

Na miña torpe
e indecisa fuxida
desta sórdida prisión
sempre confundo o camiño
e remato volvendo
ao punto de partida.