A vida quere que nos rindamos
á morte
e araña coas súas unllas de bruxa
no encerado onde tentamos
escribir o noso tempo.
Deus caga
enriba de nós
as súas aleatorias bostas.
Pero nós resistimos
polo único,
poderoso
e absurdo obxectivo
de levar a contraria.
A indignación
e a frustración
quéimanme nas veas
coma gasolina
con sulfúrico.
Quedei sen a auga que me sostiña
e varado nesta praia
agardo a que o tempo
e a miña propia masa
me afoguen.
“Dame tres nomes!”, disme.
Bukbenbau
(ou Bukbenbó),
digo falándolles ás túas tetas
capturadas nun vermello espectacular
e bicadas por un soño.
Benbobuk.
Bukbobén.
Ti preguntas de poesía
namentras cravas en min
a túa alma agachada
por un espello azul.
E eu digo: tic, tac, tac…
Bóbebuk!!
Material girl,
aposto a que pintas moi rica
na pista de baile,
pero a min déixame
deitado no sofá
soñando coas profundidades do ceo.
Get free blog up and running in minutes with Blogsome | Theme designs available here