“O amor é cuestión
de oportunidade”
dicía o chinés que fumaba
naquel estraño filme.
“De nada serve
atopar á persoa ideal
demasiado cedo
ou demasiado tarde”
dicía.
Pero eu engado
que de menos aínda serve
atoparse no momento ideal
demasiado lonxe de calquera persoa.
Levaches o teu calado e ledo sorriso
a se vender
nunha feira obscena
a cambio dunha coexistencia
de submisión no estómago de Saturno.
De pobre pedra
che estaba feita
esta montaña,
que un ano de vento
levouna toda
feita area
a poboar desertos.
Cóstame xa distinguir
entre a friaxe do corpo
e a soidade da alma.
Non lle atopo diferenza
á chuvia na rúa
e ao silenzo na cama.
Baleirado novamente de ti
espertado de súpeto
do soño dunha miragre posible
estoupan coma unha super-nova
a cámara lenta
os queimados fragmentos de min
resucitados demasiado tarde.
Get free blog up and running in minutes with Blogsome | Theme designs available here