Eu sempre digo
Eu sempre digo
que ben está o que ben remata.
E agora isto non está a rematar nada ben.
Neste intre longo e mesto da miña vida
todo soa a portas que se pechan,
todo son trens que marchan
(sen min),
todo é cheiro
a podremia
da que non dou fuxido,
cousas que morren a redor de min
namentras eu fico parado.
A miña cabeza soña
con ir nalgún deses trens,
en abrir algunha porta
longo tempo pechada,
soña con chaves e billetes
e con aire novo e frío
que leve lonxe tanta miasma,
con auga,
con movemento,
con muíños de vento
e risadas
de novo vivas
pintando horizontes.
