Emogramas

Hoxe deime conta
de súpeto
de que era un “fracasado”.
Si, sono
porque fracasei contigo.
Porque o noso
ao final
non funcionou.
Así que pódeseme poñer
esa etiqueta
que tanto usan os ianquis:
“I’m a loser, baby,
so why don’t you kill me?”
Agora son un excluido da vida en parella,
un marxinado emocional,
un menino da rúa Soidade,
un sen-teito desfiuzado do teu corpo,
un parado sexual,
sen crédito nin domicilio coñecido en muller algunha,
un perdedor do teu xogo.

Eu sempre digo
que ben está o que ben remata.
E agora isto non está a rematar nada ben.
Neste intre longo e mesto da miña vida
todo soa a portas que se pechan,
todo son trens que marchan
(sen min),
todo é cheiro
a podremia
da que non dou fuxido,
cousas que morren a redor de min
namentras eu fico parado.
A miña cabeza soña
con ir nalgún deses trens,
en abrir algunha porta
longo tempo pechada,
soña con chaves e billetes
e con aire novo e frío
que leve lonxe tanta miasma,
con auga,
con movemento,
con muíños de vento
e risadas
de novo vivas
pintando horizontes.

Mañá has estar
ao borde da bágoa,
baleira, amputada.
Eu deberei calar
os reproches,
os matices
e comentarios críticos
ao meu cruel e inoportuno estilo.
Porque será
o que menos precises.
E non quero que me odies
por non te saber querer.
Así que heite querer,
xa sabes.
Aínda que odie que non saibas
as cousas, cómo deberían ser.

Quero pensar
que has ter sorte con el,
que por fin atopaches
quen te mereza.
Non quero pensar
que ides vivir xuntos,
terdes un fillos,
e un mal día,
cando el te deixe de amar
e se lle cruce outra,
que te vai mentir:
vamos,
xusto o que está a facer
desque te coñece.

Bágoas dobremente subterráneas.
A dor berra por saír,
brotar coma un geiser fervente,
aquí baixo centos de toneladas
de roca e ferro,
de contundente constatación do fracaso,
de ferruxe de vinte-catro anos de soños baixo a terra.
Enterrado pola luz
que te vin desprender
cando ollabas para el,
unha luz tan intensa
que deixou gravada
a miña sombra no chan
tan negra coma aquelas de Hiroshima.
E xa nada separa a sombra de min,
monta comigo no vagón
no que seica monto,
zombi como vou,
e araña paseniño o reflexo
na xanela escura
da miña ollada, que agacha un río,
unha dobre fonte soterrada
que mana da tristura resucitada de non te ter.

Facedes boa parella?
Pois o certo é que… non o sei.
Tíñavos alí diante,
da outra beira da mesa
na cafetería.
E víao a el
e víate a ti,
pero a miña mente
negábase a vos ver en conxunto:
no punto de unión
(das vosas mans,
das vosas olladas)
había coma unha fenda,
un espazo baleiro,
en branco,
como nesas fotos
que rachan nas películas.

Agora estarás con el.
Nos seus brazos.
Fitando para el.
Ríndolle todo canto di.
Faćendolle os teus mellores aloumiños.
Acochándoo na túa pel.
E eu aquí, namentras,
velando en soidade
unha tonelada de armas enferruxadas.