Emogramas

Téñote que vomitar,
meu velenoso amor.
Que non quede rastro de ti
no meu organismo:
nin unha expresión,
nin unha forma de falar,
nin un ton de voz,
nin un xeito de rir…

Pensa en todo o malo,
desagradable, enfermo e suxo
da persoa amada.
En cada cousa imperdoable que fixera,
cada teima sen remedio,
cada desprezo e afrenta súa,
cada esquecemento, cada inxustiza,
cada unha das traizóns
e cada unha das mentiras.
Pensa niso unha vez e outra,
unha vez e outra,
ata que se forme
unha emoción densa e dura;
fai dela un metal irrompible.
Agora dalle forma
a ese material:
trasfórmao no máis resistente e afilado bisturí,
e agárrao forte,
sen medo e con pulso firme.
E talla na base do amor,
secciona, serra, sacha, fende
e separa a súa raíz
do teu corpo.
Pecha os ollos porque ha pingarche de sangue,
esquece o son do tecido
abrindo, separándose, rasgándose, desgarrándose.
E nunca, nunca, nunca,
baixo ningunha circustancia,
lle botes despois alcohol á ferida.

Antes de cerrares
definitivamente a túa porta,
vouche abrir outra
a ver se así se fai corrente
e te trae de volta a min
ou fai que te perda de vista dunha vez.