Cando de súpeto
sentín aquela fala belísima,
de rica variedade fonética,
de eses liquidísimas,
enchéronseme os ollos
dunha brétema doce
que mos quería mollar,
coa emoción da chamada
da Terra dos pais,
do Lar sagrado,
tirando por min naquel intre de crise.
A URI ao TrackBack dste poema é: http://emogramas.blogsome.com/1998/12/21/cando-de-supeto/trackback/
Non hai ningún comentario aínda.
RSS dos comentarios deste poema.
Saltos de liña automáticos, os e-mails non se amosarán, permete HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>
Get free blog up and running in minutes with Blogsome | Theme designs available here