Agora, por fin,
penso en ti e xa non doe.
Agora que me sinto inteiro outra vez,
como antes de ti,
como daquela contigo,
como pensei que nunca máis me había sentir,
sei que ao final non me perdín:
agora teño a proba de que malia moito queimaches,
mala muller, non me destruiches.
Cando non te tiña
medo de non te atopar.
Canto te teño,
medo de te perder.
Non me podo desfacer do medo.
O levo pegado á pel
coma unha inmensa carracha invisible.
Dame tempo, meu Deus.
Agora que teño a espada
e a forza,
dame tempo, Señor,
para librar a loita,
a que de certo importa.
Cada noite verto un pouco de ti nun papel:
retórica da lembranza,
síndrome de abstinencia.
Get free blog up and running in minutes with Blogsome | Theme designs available here