Golpéame, Esther.
Dame un contundente saúdo.
Alédome de te volver ver.
Xa podes perdoar non te dixera nada o outro día…
¡E tanto que perdoas!
Bícasme coa túa inmensa cordialidade gratuita.
O tempo non existe.
A confianza e a simpatía son o teu inesperado regalo.
Gracias. Baixo do autobús abraiado e sorrinte.
Xa non queda aire.
Vou baixando adespacio
afundíndome sen loitar máis,
mentres boto olladas melancolicamente derrotadas
ao que queda arriba…
Obtúraseme o nariz,
fosilízaseme o cerebro,
licúaseme o ventre,
oxídaseme o esófago,
amarélanseme os dentes,
chéirame o alento,
próenme os ollos.
Feridos, aínda resistimos.
Get free blog up and running in minutes with Blogsome | Theme designs available here