Emogramas

Que tranquilo se está aquí,
agochado da noite
e os seus embriagadores cantos de serea.
Que ben se está pechadiño no morno lar,
lonxe de todo mal,
bebendo do propio.

Non chegarás nunca a ver
o que diante de ti está
porque pechas os ollos ademais do peito.
¿Tanto che doería recoñecer que é posible tanta beleza,
unha beleza tan dramática e tan noble?
¿Tanto tremerían as túas murallas?

.I.
Naquel serán especial,
coa néboa cubrindo a cidade
e a emoción que saía dos corazóns
tinxindo a xente e as rúas,
probei a botar os dados
e repetir a chamada na túa porta.
E -¡o que che son as cousas!-
abriches un chisco
e estivemos case tres horas
bebendo das nosas almas.
¡Tanto tiña pedido, agardado e sufrido..!
e agora cando xa non esperaba ningún xesto de ti
concedíchesme o encontro
(esmola para un adorador, a deusa que se digna baixar).
E agora, o día despois, eu pregúntome:
¿Que encontrei? ¿Que encontraches?
ti encontraches a confirmación
da tremenda imaxe que xa tiñas de min
-non sei se a cheguei a matizar nun sentido positivo-
e eu encontrei
unha terca incredulidade
diante das miñas verdades máis fundamentais;
unha risada defensiva
cando te rozaba unha chave emocional;
unha ollada de pedra
cando preguei pola flor que tes pechada dentro;
uns consellos grises
para un espíritu branco,
vendas que non quero
para as feridas que agarimo.
Mais non encontrei en ti
-como eu quería- quen querer.
(Ogallá o atopemos cada un pola nosa banda, ¿non si?)

.II.
Que mude, disme.
Que a trasparencia acaba por non servir,
que non se cre (eu pensaba que como moito, asustaba).
Que ter o corazón tan grande
é peor que o ter pequeno.
Que ninguén pode querer
a quen a todas quere.
¡Pero non te podes dar conta do que me pides!
¡¿Aconséllasme a morte?!
Porque se deixo de ser quen son,
quen agora son, morto será.
E non quero morrer,
nin deixarlle a miña vida a un ser novo.
¿Daste conta, muller?
Ou, ¿é que ti o ves tan fácil?
Daquela estamos máis lonxe do que din as sinais.
           Nin a lingua que eu amo aprecias ti, malia ser túa.
           Nin a loita pola verdade e polo amor desesperado che son gratas bandeiras.
¡Que tolemia terte desexado!
¡Que pouca sintonía entre almas e corpos!
Pero -oh, divina comedia- unha palabra túa
e estaría rendido aos teus pes. E ti o sabes.
¡Opaca muller, burato negro!

Podo falar dunha guerra de dez mil batallas.
Podo falar de noites de luar
que saín armado coas máis certeiras lanzas,
brillante no meu metal noble e consagrado.
Podo falar das mañás que volvín derrotado e sucio.
Podo falar dos aliados que me abandoaron.
Por falar, podo falar das negras feridas,
dos momentos de paz, das risadas no campamento,
do son do aire zoando nas bandeiras,
dos fermosos cantos e os doentes berros.
Podo falar das traizóns e covardías,
das victorias inútiles, do sangue malgastado,
dos camiños trabucados, das misións perdidas.
Percorrín países dos que podo falar,
e tamén crucei ríos e naveguei mares,
subín montañas e baixei por vales.
De todo iso podo falar.
Mais non encontrei quen me escoite.