Adeus, meu anxo peludo
Adeus, meu anxo peludo.
Teño que dicirche adeus
cen veces
ata me convencer de que xa non estás.
A túa foto dixital
fítame coa ollada dos mortos,
dos que xa non volven.
Rubiches ó tellado,
rabuñaches ata o ceo
e volviches con Deus,
deixándonos amputados de ti.
¿Foron os meus pecados
os que me privaron de ti?
¿Retiroume Deus o regalo que me fixera?
Catro anos e desapareciches,
anxiño de tempo limitado,
coma unha video-girl felina.
E déixasnos sós
e déixaste sen nós,
e agora es unha pantasma,
unha lembranza en 256 grises
que me raña ai alma.
Adeus, anxo, que esteas nalgún ceo.
